Rok 2019

 

 

 Spis treści:

Zderzenie losów#1: Rzeźnik Tryndamere wkracza do akcji!

Zderzenie losów#2: Rzeźnik Tryndamere wkracza do akcji!

Zderzenie losów#3: Ready to… Rumble!

Zderzenie losów#4: Podziemna bestia sieje postrach

Zderzenie losów#5: Strażnik czasu na warcie

Zderzenie losów#6: Aktorska pustka

Zderzenie losów#7: Demon śmierci szerzy wiarę

Zderzenie losów#8: Mission (Im)possible

Zderzenie losów#9: Gniew lasu

Zderzenie losów#10: Chaos

Zderzenie losów#11: Niegrzeczny kotek

Zderzenie losów#12: Dziki pościg

Zderzenie losów#13: Zderzenie światów

Zderzenie losów#14: Ewakuacja

Zderzenie losów#15: Ukryte oblicze

Zderzenie losów#16: Król bagietek

Zderzenia losów#17: Kraj kwitnącej wiśni

Drużyna, do której na chwilę obecną przynależeli również Xin Zhao i Zac, rozsiadła się na trawie. Znajdowali się daleko od cywilizacji, głęboko w bajecznych lasach Japonii. Mimo wspaniałych widoków, jakie rozciągały się na górzystych terenach, trudy podróży i brak pożywienia dały się bohaterom we znaki, psując wszystkim humory. Jedyną wesołą postacią w całym towarzystwie był Lee Sin, który, tak dla odmiany, opowiadał kawały o ludziach widzących. Oprócz mnicha nikt nie miał ochoty się śmiać. Wszyscy mieli na karku połowę japońskich agentów, nie posiadali zupełnie żadnego sprzętu a słońce powoli zachodziło już za horyzontem. W dodatku nikt nie wiedział dokąd tak naprawdę zmierzają, oprócz Lee Sina, który pozostawał nieugięty i na temat celu podróży milczał jak grób.

Ognisko strzelało wesoło, za nic mając sobie ponure nastroje podróżników. Nawet Mundo, po zmieleniu w dłoni wszystkich belek do ogniska, zaczął zachowywać się apatycznie. “Żelek”, jak nazywali Zaca, powiesił się na drzewie i dyndał jak zdechła wrona. Najbardziej doskwierał im głód.

Wtem, nieobecny przez chwilę Lee Sin, powrócił, niosąc w rękach kilka kartonów.

Lee Sin: Saaaaaajgonki! Tilko 2,99 za kilogram!

Drużyna zerwała się na nogi, wprost rzucając się na nadchodzącego mnicha. Pierwsze pudło upadło na ziemię i wypadło z niego tylko kilka suchych gałęzi.

Lee Sin: Żartowałem! Ha ha ha…

Mina Lee Sina zrzedła, gdy cała piątka zaczęła go otaczać z wściekłymi wyrazami twarzy.

Lee Sin: Ha… ha… eee… Nie lubię przebywać w towarzystwie, w którym nie znają się na żartach.

Z pewnością doszłoby do rękoczynów, gdyby nie donośny dźwięk dzwonka z pobliskiej ścieżki.

Nieznajomy: Sajgoooonki! Świeżutkie sajgoneczki! Wszystkie smaki i kolory!

Po chwili zza zakrętu wyjechał mały rowerek z przyczepką, na którym siedział dziwacznie ubrany japoński sprzedawca. Długie białe wąsy i śmieszna czapeczka z dzwoneczkiem utwierdziły drużynę w przekonaniu, że mają do czynienia z szaleńcem. Mimo to nikt nie chciał zrezygnować z szansy na posiłek. Talon rozluźnił pięść, która wymierzona była w Lee Sina i podbiegł do dróżki. Zanim jednak zdążył dobiec do powozu zatrzymały go silne dłonie mnicha. Wściekły zabójca już mierzył w tego wrednego żartownisia, jednak Lee Sin minął go pędem i zatrzymał dziwaczny pojazd.

Mnich ukłonił się w pełen szacunku sposób i zaczął rozmowę w jakimś dziwnym narzeczu, które nie było znane reszcie. Staruszek potakiwał i uśmiechał się szeroko. Na koniec roześmiał się głośno. Mnich popatrzył krytycznie na drużynę dodając, że jednak jego żarty kogoś śmieszą. W tym czasie starzec zszedł już z trójkołowego roweru i zaczął grzebać pod plandeką przyczepki. Po krótkiej chwili wyciągnął z niej kilka kartoników i podał Lee Sinowi. Mnich zaniósł jedzenie drużynie, po czym wrócił do starszego mężczyzny. Tym razem rozmowa musiała być poważna, bo wesoła twarz staruszka stężała. Jednak po kilku dziwnych gestach i paru wzajemnych ukłonach Japończyk rozluźnił się i podał Lee Sinowi mapę. Mnisi wymienili jeszcze jeden ukłon na pożegnanie i dziwaczny handlarz zniknął za kolejnym zakrętem, pozostawiając po sobie sporo sajgonek, które szybko wylądowały w brzuchach bohaterów.

Nazajutrz, skoro świt, Lee Sin obudził drużynę i mimo licznych protestów, wyruszyli w drogę. Teren stawał się coraz bardziej górzysty i nierówny. W końcu, po paru godzinach monotonnej wspinaczki, oczom bohaterów ukazała się wielka świątynia utrzymana w typowo japońskim stylu z szesnastego wieku. Jej zielone daszki nakładały się na siebie, tworząc coś na kształt piramidy zwieńczonej wielkim złotawym smokiem. Przed świątynią siedział pomalowany na złoto posąg buddy.

Drużyna z niepewnością podążyła za śmiało kroczącym Lee Sinem do mosiężnych drzwi sakralnego budynku. Gdy podeszli bliżej ich oczom ukazała się tak dobrze znana im postać. Tym razem jednak nie trzymała ona swojego wspaniałego i zabójczego oręża, lecz stalową, misternie wykonaną koneweczkę, którą podlewał malutkie drzewka bonsai.

Fiora: Master Yi?! Co ty tutaj robisz?!

Master Yi: Nie nazywam się już tak. Zostałem bratem stworzenia.

Talon: Czeka czekaj.. mówisz, jakie schorzenia?

Fiora: Chyba dość poważne.

Master Yi: Nie rozumiecie. Zmieniłem swoją drogę życia, która chyliła się ku upadkowi. Jestem teraz innym człowiekiem.

Talon: Lee Sin, po co do cholery nas tu przyprowadziłeś?! Pomóc to mu już nic nie pomoże a jeśli to ma być kolejny z twoich głupkowatych żartów, to tym razem przesadziłeś!

Mnich obrócił się w kierunku rozmówcy.

Lee Sin: Moje żarty wciąż są lepsze od twoich.

Talon: Nie prawda. Żarty o ślepych przynajmniej kogoś śmieszą.

Lee Sin: Nie widzę w nich nic śmiesznego.

Grupka bohaterów spojrzała po sobie i wybuchnęła śmiechem. Zdezorientowany Lee Sin uświadomił sobie po chwili dwuznaczność swej odpowiedzi i skrzywił się.

Lee Sin: Już? Pośmialiście się? Przejdźmy więc do ważniejszych spraw. Sprowadziłem nas tu, bo musimy wydostać się z Japonii. Skoro nie da się tego zrobić zwykłym środkiem transportu musimy uciec inaczej. Tak się składa, że tu na tej górze jest ktoś, kto może nam pomóc.

Cała czwórka bohaterów spojrzała się krzywo na Mastera podlewającego roślinki i gwiżdżącego pod nosem.

Dr Mundo: Mundo twierdzić, że pomysł zły.

Zac: Zac zgadzać się z Mundo. A tak serio, to jak on niby może nam pomóc?!

Master Yi wyrósł im zza pleców i zaczął opowiadać.

Master Yi: W czasie i wszechświecie jest mnóstwo alternatywnych rzeczywistości. Światy te nigdy się ze sobą nie mieszały ale istniała jedna postać, która przemierzała wszystkie granice niosąc pokój i łagodząc spory.

Fiora: Masz na myśli tego grubego buddę?!

Master Yi: To ciało jakie nadali mu ludzie. Do naszego świata również trafił. Z pewnością lepiej znany jest on wam pod imieniem…

W tym momencie rozległ się głośny dźwięk dzwonków. Zza dachu świątyni wyleciała dziwna postać. Opadła na ziemię i bohaterowie rozpoznali w niej Barda.

Talon: To on nie utracił mocy? Jak to możliwe?!

Master Yi: Nasz świat chylił się ku upadkowi przez liczne wojny i niesnaski. Wtedy ten strażnik pokoju przybrał postać bohatera, by ocalić League of Legends. Przeniesienie go nie dotyczyło, ponieważ nie należy i nigdy nie należał do naszego świata. Dopiero po wnikliwych badaniach Ryze’a udało nam się do tego dojść.

Bohaterowie stali przez chwilę osłupiali. Zanim jednak ktokolwiek zdążył się odezwać, pod ich nogami otworzył się złocisty krąg. Drużyna zniknęła bezszelestnie jakby nigdy jej nie było…

Spis bohaterów:

Bohaterowie martwi:   Rek’Sai, Tristana,     

Bohaterowie o nieznanej przynależności: Lulu, Warwick, Maokai, Rengar,  Twisted Fate, Braum, Sejuani, Lee Sin, Pantheon, Ekko, 

Drużyna: Talon, Fiora, Tryndamere, Anivia, Heimerdinger, Rumble, Dr Mundo,

Organizacja powstrzymania Ratha: Zilean, Xin Zhao, Zac, 

Sojusznicy Ratha: Viktor, Xerath, Ziggs, Vel’Koz,

Bohaterowie współpracujący z rządem: Cho’Gath,

Tajna organizacja 'Elegancka śmierć': Aatrox, Twitch, Jayce,  <?>,

Bracia stworzenia: Master Yi, Bard.

 

Ps: Mam dla was ważną informację. Seria “Zderzenie Losów” będzie wychodziła od teraz co miesiąc. Odcinki będą obszerniejsze oraz lepiej dopracowane 🙂 Oczywiście nadal możecie podawać swoje propozycję na rozwój serii 😉